فمینیسم دولتی در دوره پهلوی؛ از ویترین مدرنیزاسیون آمرانه تا وابستگی سیاسی گرداوری از تحریریه نقطه نگاه بررسی تاریخ معاصر ایران نشان می‌دهد که یکی از پیچیده‌ترین و در عین حال انحرافی‌ترین مسیرها در حوزه حقوق زنان، پدیده‌ای به نام «فمینیسم دولتی و مدرنیزاسیون آمرانه» در دوران حکومت پهلوی (از رضاشاه تا محمدرضاشاه) بوده است. در نگاه نخست، ویترین این دوره پر از عناوین جذاب و پیشرو است: از صدور فرمان کشف حجاب و تأسیس مدارس دخترانه گرفته تا اعطای حق رأی در انقلاب سفید و تصویب قوانین حمایت خانواده. فمینیسم دولتی در دوره پهلوی فمینیسم دولتی در دوره پهلوی اما هنگامی که این

استقلال راهبردی و مبارزه در اتمسفر سیاسی ایران «نه پول می‌خواهیم و نه سلاح، فقط حق مبارزه مردم را به رسمیت بشناسید.» این شعار و خط‌مشی، پنج دهه است که در اتمسفر سیاسی ایران طنین‌انداز است؛ اما پشتوانه‌ی واقعی این مقاومت کجاست؟ چه تفاوتی میان این جریان با مدعیانی که چشم به تحریم، مداخله خارجی و سرمایه غیرشفاف دوخته‌اند، وجود دارد؟ امروز بدون تعصب می‌پرسیم: در این ۵ دهه، چه کسی واقعاً در میدان هزینه داده و بر استقلال خود ایستاده، و چه کسی با وابستگی و پروژه‌های یک‌بارمصرف، سنگ‌اندازی کرده است؟ سانسور حقیقت و بازی رسانه‌های جریان اصلی وقتی صحنه مبارزات سیاسی ایران

جراحیِ فریب؛ از پروپاگاندای سلطنت تا عادی‌‌سازیِ امروز در ساختار استبداد در دهه‌های اخیر، شاهد تکرار یک الگوی ثابت در اتمسفر سیاسی و رسانه‌ای ایران بوده‌ایم؛ پروژه‌هایی که تلاش می‌کنند با روش‌های گوناگون—از آوردن چند چهره و سلبریتی گرفته تا ایجاد هیجان‌های کاذب—افکار عمومی را مدیریت کرده و شرایط بحرانی جامعه را «عادی» جلوه دهند. اما حقیقت این است که این بازی، ابعاد عمیق تاریخی دارد و به هیچ وجه تازه نیست. جامعه‌ی ما سال‌هاست که زخمِ یک «فریبِ ساختاری» را روی تنش دارد؛ پروپاگاندایی که هدفش چیزی جز فلج کردنِ حافظه جمعی و تبدیل مخاطب آگاه به پیاده‌نظامِ هیجانی نیست.«پروپاگاندا و عادی‌سازی» ۱:ریشه‌های

نویسنده: تیم تحریریه نقطه نگاه بازگشت سلبریتی‌ها و سیاستِ «چماق و هویج»؛ عادی‌سازی دروغین زیر سایه سرکوب در هفته‌های گذشته، بازگشت جنجالی برخی هنرمندان و چهره‌های هنری و ورزشی دور از وطن به ایران، بار دیگر به یکی از موضوعات بحث‌برانگیز در فضای رسانه‌ای تبدیل شده است. در برداشت اول، شاید این رویداد برای برخی تداعی‌گر گشایش فضا و شرایطی ایده‌آل به نظر برسد؛ اما واقعیت این است که در ساختار سیاسی حاکم، هیچ حرکتی تصادفی نیست و هیچ امتیازی بدون گرفتن باجِ سنگین به جامعه داده نمی‌شود. تجربه سال‌های گذشته به روشنی نشان داده است که رویکرد حکومت در قبال چهره‌های فرهنگی و