امضای قانون جدید تحریمهای روسیه و ایران توسط ترامپ؛ تشدید فشارها و تهدید تعرفههای سنگین بر خریداران انرژی

کاخ سفید رسماً اعلام کرد که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، لایحه موسوم به «قانون تحریم روسیه و ایران ۲۰۲۶ (معروف به لایحه لیندسی گراهام)» را امضا کرده و آن را به قانون تبدیل کرده است. این مصوبه که پیشتر در کنگره آمریکا به تصویب رسیده بود، گسترهی تحریمها، تعرفهها و ممنوعیتهای جدیدی را علیه مسکو اعمال کرده و همزمان تحریمهای موجود علیه ایران را به مدت پنج سال دیگر تمدید میکند.
اقتصاد سیاسی قدرت؛ چرا اقتصاد فاقد بیطرفی و سیاست تعیینکننده سفرهی مردم است؟

در نگاه اول ، اقتصاد اغلب به عنوان علم اعداد، آمار، بازار، عرضه و تقاضا شناخته میشود. تصویر ساخته شده این است که متغیرهای اقتصادی در یک فضای ایزوله و بر اساس قوانین طبیعی بازار عمل میکنند.
اما با تامل و نگاهی دقیقتر به نهادها، قوانین و توزیع منابع، به وضوع میتوان دید که اقتصاد هرگز از سیاست جدا نبوده و نیست.
اقتصاد سیاسی، شکل دهنده فرم و بن مایه ای است که نشان میدهد چگونه تصمیماتِ قدرت، ساختار توزیع ثروت و سرنوشت جوامع را رقم میزنند
بن بست استیصال و درماندگی؛ وقتی رژیم با «نمایش جان برکفان» سرپوش روی ریزش نیروها میگذارد

هدف اصلی فراتر از شناسایی ساده است؛ هدفِ اصلی شکستن سرمایه اجتماعی و اعتماد متقابل در میان آزادیخواهان،مبارزان و فعالان خارج از کشور است.
با گذشت زمان و انباشته شدن بحرانهای ساختاری، سیاسی و اقتصادی، امروز بیش از هر زمان دیگری واضح و عیان است که حاکمیت در ایران در بنبست کامل گرفتار شده است.
مصادره یا همراهی؟ نگاهی به تقابل جریانها با میراث خیزش «زن، زندگی، آزادی»

با گذشت چند سال از آغاز خیزش سراسری و قتل حکومتی مهسا امینی، این جنبش همچنان به عنوان یکی از نقطهعطفهای تاریخ مبارزات اجتماعی ایران شناخته میشود. اما در کنار مقاومت بینظیر خیابانی، آنچه همواره مورد بحث و نقد جدی بوده، تلاش برخی جریانهای سیاسی خارج از کشور و بوقهای رسانهای برای مصادره، تحریف و بهرهبرداری جناحی از این خیزش مردمی است.
فرار به جلو در بنبست سرنگونی؛ چرا جنگافروزیهای منطقهای نجاتبخش رژیم نیست؟

نگاهی به رفتارهای حاکمیت در سالهای اخیر و بهویژه تلاشهای ماههای گذشته برای تحریک و فشار بر کشورهای منطقه از جمله تلاش مکرر برای درگیر کردن ریاض و بازیگران منطقهای در معادلات پرهزینه پرده از یک واقعیت تلخ برمیدارد:
تمام این جنگافروزیها و بحرانآفرینیها نه برای منافع ملی، بلکه صرفاً ترفندی است تا رژیم بتواند چند صباحی بیشتر از موج خشم مردمی و سقوط محتوم بگریزد.
پشت پردهی هجمه جدید علیه مجاهدین با ابزار هوش مصنوعی؛ تقلا برای تطهیر گذشته و انحراف افکار عمومی

انتشار ادعاهای بیاساس و اتهامات زنجیرهای پیرامون استفاده از هوش مصنوعی و دیپفیک علیه سازمان مجاهدین خلق، ابعاد تازهای از جنگ رسانهای جریانهای وابسته به سلطنت را نمایان کرد؛ تلاشی هماهنگ برای سرپوش گذاشتن بر کارنامه شکست خورده رضا پهلوی و استبداد گذشته و فرار رو به جلو از پاسخگویی تاریخی.
موشکباران کوردهای ایرانی در اقلیم کردستان؛ استمرار سرکوب تاریخی و هزینهسازی امنیتی در سایه مماشات غرب

در حالی که نگاه مجامع بینالمللی و رسانههای غربی به تحولات ژئوپلیتیک و بحرانهای آبراهها دوخته شده است، مقرهای احزاب و نیروهای سیاسی کوردهای ایرانی در استان سلیمانیه هدف حملات موشکی رژیم قرار گرفت؛ رویدادی که در امتداد یک قرن ستم سیستماتیک حاکمان مرکزی و استمرار سیاستهای سرکوبگرانه قابل تحلیل است.
تحلیل اختصاصی نقطه نگاه: مانور آبراهی در بحران؛ پشتپرده تمرکز بر بابالمندب پس از عقبنشینیهای منطقهای

بعداز اینکه رژیم ضربات سختی از جنگ با آمریکا و اسراییل خورد و از طرفی خشم و نارضایتی مردم را هم بدنبال داشته، بنظر میرسد در همان چند صباحی که وارد تفاهم با آمریکا شد ،درحال بازسازی خود و باج گرفتن از جامعه جهانی برای عبور از این باتلاقی که به سرنگونیش ختم خواهد شد دست به این قمار زده! .
تحلیلی بر اظهارات اخیر مسعود پزشکیان درباره سعید جلیلی و خروج از بحرانهای اجرایی کشور با محک زدن ادعاهای رقبای سیاسی

مسعود پزشکیان رییس جمهوررژیم در سخنان اخیر خود با اشاره به نحوه تعامل با رقبای سیاسی، به ادعاهای مطرحشده توسط سعید جلیلی پاسخ داد.
وی اعلام کرد که به جلیلی گفته است بهجای ارائه پیشنهادهای غیرعملی، مسئولیت اجرایی یکی از بخشها را بپذیرد تا توانایی واقعی ادعاها در حل بحرانهای کشور به سنجش گذاشته شود.
بررسی فرسایش کادرهای سرکوب، بحران مشروعیت و چالشهای ریزش در بدنه امنیتی در مواجهه با خیزشهای مردمی

با تداوم اعتراضات و تعمیق نارضایتیهای عمومی در ایران، یکی از کلیدیترین پرسشهای تحلیلی این است که آیا دستگاه سرکوب حکومت دچار فرسایش برگشت ناپذیر شده است؟
بررسی ظرفیتهای میدانی، روانی و ساختاری نهادهای امنیتی نشان میدهد که اگرچه سرکوب همچنان ابزار اصلی رژیم است، اما شکافهای عمیقی در کارآمدی آن ایجاد شده است.